
زیبایی
ÙÛŒÙ„Ø³ÙˆÙØ§Ù† Ùˆ هنرمندان از ابتدای تاریخ بر سر زیبایی اختلا٠نظر داشتند به صورتی Ú©Ù‡ اÙلاطون زیبایی را هماهنگی اجزا با Ú©Ù„ می‌دانست Ùˆ آن را به دو نوع زیبایی طبیعت Ùˆ موجودات زنده Ùˆ زیبایی هندسه، خط Ùˆ دایره تقسیم می‌کرد. او معتقد بود Ú©Ù‡ زیبایی طبیعی نسبی است، در ØØ§Ù„ÛŒ Ú©Ù‡ زیبایی هندسی یا آنچه به دست بشر ساخته می‌شود مطلق است Ùˆ آنچه در نظریه اÙلاطون، زیبایی هندسی نامیده شده را لوکوربوزیه زیبایی مهندسی نامیده‌ است. Ù‡Ú¯Ù„ بر اساس نظریات اÙلاطون، قائل به دو نوع زیبایی طبیعی Ùˆ هنری بود. در هر ØØ§Ù„ تصدیق یقینی برای وجود خارجی زیبایی بسیار مشکل است.
از قرن هیجدهم به بعد، Ù…Ùهوم زیبایی بیشتر جنبه روانشناسی به خود Ú¯Ø±ÙØª Ùˆ در ارتباط با ادراک دیده شد. از آنجایی Ú©Ù‡ عوامل روانی Ùˆ اجتماعی بر ادراکات انسان اثرات مهمی بر جای می‌گذارند، در Ø§ØØ³Ø§Ø³ او از زیبایی نیز موثرند.
ارزش زیبایی شناختی یک ÙØ¶Ø§ هنگامی قابل ادراک می‌شود Ú©Ù‡ بتواند خود را به عنوان یک موجود مستقل از ذهن برای ناظر Ù…Ø·Ø±Ø Ú©Ø±Ø¯Ù‡ Ùˆ ذهن او را به ÙØ¹Ø§Ù„یت وادارد.
تجربه زیبا شناختی تجربه‌ای خوشایند Ùˆ مطلوب است Ú©Ù‡ به زندگی ارزش Ùˆ معنا می‌بخشد. این تجربه مبتنی بر تعمقی نشأت Ú¯Ø±ÙØªÙ‡ از درون موجود زنده است Ú©Ù‡ سبب می‌شود او Ù…ØÛŒØ·Ø´ را بهتر درک کند؛ تجربه‌ای Ú©Ù‡ در بین همه مردم Ùˆ در Ù